Η ελληνική ψυχή και η επιστροφή στις ρίζες

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Καλή η πρώτη δυάδα του ομίλου και η προοπτική της συμμετοχής στα προημιτελικά του Nations League, καλό το αήττητο, όμως το σημαντικότερο κέρδος είναι άλλο για τη γαλανόλευκη. Η επίτευξη του πρωταρχικού και του πιο ρεαλιστικού στόχου που είχαμε θέσει πριν την έναρξη της διαδικασίας. Τα υπόλοιπα εμφανίστηκαν στην πορεία στο ορίζοντα, όπως και το ενδεχόμενο να τελειώσουμε αήττητοι στην πρώτη μας παρουσία στη League A του Nations League. Ο πιο ουσιαστικός ήταν όμως αυτός που έχουμε ήδη καταφέρει. Η 3η θέση και η εξασφάλιση παρουσίας στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας για την κλήρωση της προκριματικής φάσης του Euro 2028.

Κακά τα ψέματα, αυτό είναι το μεγάλο μας μαράζι. Η επιστροφή στα τελικά μιας μεγάλης διοργάνωσης μετά από το 2014 και με τη συγκεκριμένη αναβάθμιση φτιάξαμε το μονοπάτι μας προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Πάμε και στα σημερινά, στα αμιγώς αγωνιστικά. Η Ελλάδα υπέφερε στο πρώτο ημίχρονο απέναντι στην ανανεωμένη Γερμανία, όπως και διψασμένη για εκδίκηση μετά την ήττα στο Άουγκσμπουργκ. Σαν συνέχεια των όσων είχαν προηγηθεί λίγα 24ωρα πριν στο ίδιο γήπεδο, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο απέναντι στην Ολλανδία, όταν και γύρισε πολύ πίσω από νωρίς. Ήταν παθητική, κλεισμένη στην περιοχή της, δεν κρατούσε καθόλου την μπάλα και δεν την ένιωσε μετά την ευκαιρία του Μασούρα στο 2’ η άμυνα των «πάντσερ».



Στο δεύτερο μέρος δεν μπορεί να πει κάποιος ότι άλλαξε δραματικά η μορφή του αγώνα. Συνέχισε να υπερέχει η Γερμανία. Δεν κρύψαμε την μπάλα (όμως την προστατέψαμε καλύτερα), δεν χάσαμε ένα κάρο ευκαιρίες, όμως έγιναν ενοχλητικοί οι επιθετικοί μας και γενικότερα οι επιθετικογενείς παίκτες μας προς την άμυνα της Γερμανίας. Θελήσαμε παράλληλα να ματσάρουμε το χάντικαπ, βγάζοντας ψυχή, τσαμπουκά, αλλά ανθεκτικότητα στον αγωνιστικό χώρο για να κόψουμε τον… βήχα της βελτιωμένης σε σχέση με το προηγούμενο ραντεβού μας, Γερμανίας. Δεν έτρεμε το φυλλοκάρδι μας, όπως στα πρώτα 45 λεπτά.



Είναι δεδομένο και έχει επισημανθεί αρκετές φορές. Η συγκεκριμένη φουρνιά της Εθνικής είναι πολύ ταλαντούχα, πολύ χαρισματική και θα είναι πολύ κρίμα να εκμεταλλευτούμε τις αρετές που διαθέτει. Όπως και την υπεροπλία που υπάρχει στην επίθεση. Όμως χωρίς καλές επιδόσεις αμυντικά, αλλά και ισορροπία με σταθερότητα συνολικά στο παιχνίδι δεν μπορείς να κοιτάς και να πας μακριά. Το είδαμε και στα προκριματικά του Μουντιάλ, που θεωρούσαμε ότι είτε έτσι είτε αλλιώς θα προκρινόμασταν στα τελικά. Τα προβλήματα που βγάλαμε στην αμυντική λειτουργία (γενικότερα όχι μόνο στη λειτουργία της άμυνας) και κάποια πολύ μεγάλα νεκρά διαστήματα στα εκτός έδρας παιχνίδια με Σκωτία και Δανία κόστισαν πολύ ακριβά.

Η ελληνική ψυχή, η άμυνα, η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισορροπία ήταν τα στοιχεία που μας χάρισαν μεγάλες στιγμές και συγκίνηση στο πρόσφατο παρελθόν. Βραδιές που μας έχουν λείψει και με οδηγό τέτοιους αγώνες μπορεί να τις ζήσουμε ξανά, προσεχώς…